خزان

دررفتگی مادرزادی لگن به دلیل ناهماهنگی سر استخوان ران در حفره استابولوم لگن ایجاد می شود. شدت دررفتگی مادرزادی لگن از فردی به فرد دیگر متفاوت است و در دختران بیشتر از پسران است. دررفتگی مادرزادی لگن، که معمولاً در بدو تولد تشخیص داده می‌شود، می‌تواند یک یا هر دو لگن را درگیر کند، اما در لگن چپ شایع‌تر است. حال سوال اینجاست که علائم زایمان باسن در کودکان چیست؟ مناسب ترین درمان برای دررفتگی مادرزادی لگن بزرگسالان چیست؟ آیا جراحی در این شرایط مناسب است؟ تا پایان این مقاله با دکتر مهرداد منصوریهمراه باشید تا با این شرایط تولد بیشتر آشنا شوید.

دررفتگی مادرزادی مفصل ران چیست؟

دررفتگی مادرزادی لگن یا CHD (دررفتگی مادرزادی هیپ) که به نام دیسپلازی رشدی هیپ نیز شناخته می شود، یک بیماری مادرزادی است. در این بیماری، نوزادان با لگن ناپایدار یا به اصطلاح شل به دنیا می آیند. در اکثر افراد مبتلا به این عارضه، حفره استابولوم در دوران جنینی به درستی تشکیل نمی شود و شکل یا عمق مناسبی ندارد و نمی تواند سر استخوان ران را نگه دارد.

در برخی موارد، سر استخوان ران در هنگام تولد به طور کامل از حفره استابولوم خارج می‌شود که به آن «دررفتگی مادرزادی استخوان ران» نیز می‌گویند. البته گاهی اوقات سر استخوان ران در حفره استابولوم است، اما ناپایدار است و باعث بیرون آمدن سر استخوان ران می شود. این شلی و بی ثباتی مفصل ران گاهی با رشد کودک افزایش می یابد. همه نوزادان باید در بدو تولد از نظر بیماری غربالگری شوند. در صورت مشاهده علائم مشکوک از روش های تصویربرداری مانند سونوگرافی یا اشعه ایکس استفاده می شود.

علل دررفتگی مادرزادی لگن

علت دررفتگی مادرزادی لگن کمتر تشخیص داده شده است. برخی از پزشکان معتقدند که در برخی از جنین ها، تشکیل صحیح استابولوم به اندازه کافی عمیق نیست که بتواند سر استخوان را پشتیبانی کند. علاوه بر این، برخی از پزشکان معتقدند که دررفتگی مادرزادی لگن به دلیل شلی کپسول ران رخ می دهد.

اگر استخوان نوزاد خارج از حفره استابولوم باشد، رشد حفره استابولوم و رشد سر را تحت تاثیر قرار می دهد و رشد آنها را مختل می کند. در نتیجه فضای استابولوم کوچک می شود و به عمق کافی نمی رسد. این عامل باعث کوچک ماندن سر استخوان ران و عدم رشد خوب و نازک شدن گردن استخوان ران و نازک و قطر ساقه استخوان ران می شود.

چه کسانی بیشتر در معرض افتادگی مادرزادی لگن هستند؟

اگرچه دلایل خاصی برای این وضعیت وجود ندارد، اما احتمال دررفتگی مادرزادی لگن در برخی افراد بیشتر است. به طور کلی، ویژگی های زیر می تواند خطر ابتلا به این بیماری را افزایش دهد که عبارتند از:

سطح پایین مایع آمنیوتیک در رحم مادر

سابقه خانوادگی بیماری (ارثی)

وضعیت بریچ نوزاد (وضعیت نوزاد متولد شده از پاها

این بیماری در دختران 9 برابر بیشتر از پسران شایع تر است.

اولین فرزند خانواده

بچه های سفید پوست

وجود سایر ناهنجاری های مادرزادی مانند پای پرانتزی یا پاچنبری

البته برخی عادات بد، دررفتگی مادرزادی لگن را در برخی خانواده ها بیشتر می کند. به عنوان مثال، در دوره تغییر، این بیماری در کودکان بیشتر بود. در حالی که در جوامع مدرن که مادر نوزاد را به پشت یا جلوی شکم آویزان می کند، این بیماری نسبتا کمتر دیده می شود. در نتیجه علت این عارضه می تواند نزدیک یا دور بودن ران های کودک باشد.

علائم دررفتگی مادرزادی لگن

دررفتگی مادرزادی لگن ممکن است علائم و نشانه خاصی نداشته باشد، بنابراین کودک به طور مرتب توسط پزشک معاینه می شود تا وجود این بیماری مشخص شود. در صورت وجود علائم، علائم زیر ممکن است مشخص شود:

طول پاهای مختلف (پاهای کوتاه)

پاها را برگرداند

تأخیر در رشد حرکات نشستن و راه رفتن کودک

دررفتگی مادرزادی لگن چگونه تشخیص داده می شود؟

پزشکان از ترکیبی از معاینه فیزیکی و آزمایش هایی مانند سونوگرافی یا اشعه ایکس برای تشخیص دررفتگی مادرزادی لگن استفاده می کنند. تشخیص دررفتگی ساده لگن می تواند دشوار باشد، به خصوص اگر هر دو لگن درگیر باشند. زیرا در این حالت لگن متقارن است. و اگر فقط یک لگن آسیب دیده باشد، تشخیص لگن آسیب دیده آسان تر است زیرا می توان آن را با دیگری مقایسه کرد. دررفتگی مفصل ران معمولا در سمت چپ است نه سمت راست یا هر دو طرف.

در حال حاضر معاینه فیزیکی نوزاد اغلب به عنوان بخشی از معاینه 72 ساعته بعد از عمل نوزاد انجام می شود. این معاینه شامل حرکت آرام مفصل ران کودک برای بررسی مشکلات مفصلی است. اگر پزشک در مورد موقعیت لگن شک داشته باشد، لگن نوزاد بین 6-4 هفته با سونوگرافی بررسی می شود. اشعه ایکس نیز در نوزادان 4 ماهه به بالا برای تایید تشخیص انجام می شود.

درمان فتق دیسک کمر

به طور کلی درمان این عارضه بسته به شدت بیماری و شرایط بیمار به روش های غیر جراحی و روش های جراحی تقسیم می شود.

روش غیر جراحی

گزینه های درمانی غیر جراحی برای دررفتگی مادرزادی لگن به سن کودک بستگی دارد. برای درمان غیر جراحی چندین روش پیشنهاد شده است که در قسمت بعدی توضیح داده می شود.

1- کمربند پاولیک

این درمان ممکن است برای کودکانی که قبل از 6 ماهگی دررفتگی لگن تشخیص داده شده است مناسب باشد. در این درمان برای نگه داشتن لگن در وضعیت صحیح کودک به مدت 1 تا 2 ماه در این دستگاه قرار می گیرد. با این دستگاه می توان به راحتی پوشک بیمار را تعویض کرد و کودک آزادانه پاهای خود را حرکت داد. همچنین با استفاده از هارنس پاولیک می توان مفصل لگن را با فشار وارده در داخل حفره خود قرار داد و مشکل دررفتگی مادرزادی لگن را برطرف کرد.

مدت زمان استفاده از هارنس پاولیک به شدت بیماری و سن کودک بستگی دارد. به طور معمول برای 6 تا 12 هفته می توان از این دستگاه برای درمان دررفتگی مادرزادی لگن استفاده کرد. توجه داشته باشید که نقش والدین در این دوران بسیار مهم است.

2- دزدی آتش

در مواردی که مهار پاولیک نمی تواند با موفقیت استفاده شود، پزشک ممکن است از بریس ابداکشن برای درمان دررفتگی مادرزادی لگن استفاده کند، بریس ابداکشن پاهای کودک را در جای خود نگه می دارد.

دررفتگی مادرزادی لگن به دلیل ناهماهنگی سر استخوان ران در حفره استابولوم لگن ایجاد می شود. شدت دررفتگی مادرزادی لگن از فردی به فرد دیگر متفاوت است و در دختران بیشتر از پسران است. دررفتگی مادرزادی لگن، که معمولاً در بدو تولد تشخیص داده می‌شود، می‌تواند یک یا هر دو لگن را درگیر کند، اما در لگن چپ شایع‌تر است. حال سوال اینجاست که علائم زایمان باسن در کودکان چیست؟ مناسب ترین درمان برای دررفتگی مادرزادی لگن بزرگسالان چیست؟ آیا جراحی در این شرایط مناسب است؟ تا پایان این مقاله با دکتر مهرداد منصوریهمراه باشید تا با این شرایط تولد بیشتر آشنا شوید.

دررفتگی مادرزادی مفصل ران چیست؟

دررفتگی مادرزادی لگن یا CHD (دررفتگی مادرزادی هیپ) که به نام دیسپلازی رشدی هیپ نیز شناخته می شود، یک بیماری مادرزادی است. در این بیماری، نوزادان با لگن ناپایدار یا به اصطلاح شل به دنیا می آیند. در اکثر افراد مبتلا به این عارضه، حفره استابولوم در دوران جنینی به درستی تشکیل نمی شود و شکل یا عمق مناسبی ندارد و نمی تواند سر استخوان ران را نگه دارد.

در برخی موارد، سر استخوان ران در هنگام تولد به طور کامل از حفره استابولوم خارج می‌شود که به آن «دررفتگی مادرزادی استخوان ران» نیز می‌گویند. البته گاهی اوقات سر استخوان ران در حفره استابولوم است، اما ناپایدار است و باعث بیرون آمدن سر استخوان ران می شود. این شلی و بی ثباتی مفصل ران گاهی با رشد کودک افزایش می یابد. همه نوزادان باید در بدو تولد از نظر بیماری غربالگری شوند. در صورت مشاهده علائم مشکوک از روش های تصویربرداری مانند سونوگرافی یا اشعه ایکس استفاده می شود.

علل دررفتگی مادرزادی لگن

علت دررفتگی مادرزادی لگن کمتر تشخیص داده شده است. برخی از پزشکان معتقدند که در برخی از جنین ها، تشکیل صحیح استابولوم به اندازه کافی عمیق نیست که بتواند سر استخوان را پشتیبانی کند. علاوه بر این، برخی از پزشکان معتقدند که دررفتگی مادرزادی لگن به دلیل شلی کپسول ران رخ می دهد.

اگر استخوان نوزاد خارج از حفره استابولوم باشد، رشد حفره استابولوم و رشد سر را تحت تاثیر قرار می دهد و رشد آنها را مختل می کند. در نتیجه فضای استابولوم کوچک می شود و به عمق کافی نمی رسد. این عامل باعث کوچک ماندن سر استخوان ران و عدم رشد خوب و نازک شدن گردن استخوان ران و نازک و قطر ساقه استخوان ران می شود.

چه کسانی بیشتر در معرض افتادگی مادرزادی لگن هستند؟

اگرچه دلایل خاصی برای این وضعیت وجود ندارد، اما احتمال دررفتگی مادرزادی لگن در برخی افراد بیشتر است. به طور کلی، ویژگی های زیر می تواند خطر ابتلا به این بیماری را افزایش دهد که عبارتند از:

سطح پایین مایع آمنیوتیک در رحم مادر

سابقه خانوادگی بیماری (ارثی)

وضعیت بریچ نوزاد (وضعیت نوزاد متولد شده از پاها

این بیماری در دختران 9 برابر بیشتر از پسران شایع تر است.

اولین فرزند خانواده

بچه های سفید پوست

وجود سایر ناهنجاری های مادرزادی مانند پای پرانتزی یا پاچنبری

البته برخی عادات بد، دررفتگی مادرزادی لگن را در برخی خانواده ها بیشتر می کند. به عنوان مثال، در دوره تغییر، این بیماری در کودکان بیشتر بود. در حالی که در جوامع مدرن که مادر نوزاد را به پشت یا جلوی شکم آویزان می کند، این بیماری نسبتا کمتر دیده می شود. در نتیجه علت این عارضه می تواند نزدیک یا دور بودن ران های کودک باشد.

علائم دررفتگی مادرزادی لگن

دررفتگی مادرزادی لگن ممکن است علائم و نشانه خاصی نداشته باشد، بنابراین کودک به طور مرتب توسط پزشک معاینه می شود تا وجود این بیماری مشخص شود. در صورت وجود علائم، علائم زیر ممکن است مشخص شود:

طول پاهای مختلف (پاهای کوتاه)

پاها را برگرداند

تأخیر در رشد حرکات نشستن و راه رفتن کودک

دررفتگی مادرزادی لگن چگونه تشخیص داده می شود؟

پزشکان از ترکیبی از معاینه فیزیکی و آزمایش هایی مانند سونوگرافی یا اشعه ایکس برای تشخیص دررفتگی مادرزادی لگن استفاده می کنند. تشخیص دررفتگی ساده لگن می تواند دشوار باشد، به خصوص اگر هر دو لگن درگیر باشند. زیرا در این حالت لگن متقارن است. و اگر فقط یک لگن آسیب دیده باشد، تشخیص لگن آسیب دیده آسان تر است زیرا می توان آن را با دیگری مقایسه کرد. دررفتگی مفصل ران معمولا در سمت چپ است نه سمت راست یا هر دو طرف.

در حال حاضر معاینه فیزیکی نوزاد اغلب به عنوان بخشی از معاینه 72 ساعته بعد از عمل نوزاد انجام می شود. این معاینه شامل حرکت آرام مفصل ران کودک برای بررسی مشکلات مفصلی است. اگر پزشک در مورد موقعیت لگن شک داشته باشد، لگن نوزاد بین 6-4 هفته با سونوگرافی بررسی می شود. اشعه ایکس نیز در نوزادان 4 ماهه به بالا برای تایید تشخیص انجام می شود.

درمان فتق دیسک کمر

به طور کلی درمان این عارضه بسته به شدت بیماری و شرایط بیمار به روش های غیر جراحی و روش های جراحی تقسیم می شود.

روش غیر جراحی

گزینه های درمانی غیر جراحی برای دررفتگی مادرزادی لگن به سن کودک بستگی دارد. برای درمان غیر جراحی چندین روش پیشنهاد شده است که در قسمت بعدی توضیح داده می شود.

1- کمربند پاولیک

این درمان ممکن است برای کودکانی که قبل از 6 ماهگی دررفتگی لگن تشخیص داده شده است مناسب باشد. در این درمان برای نگه داشتن لگن در وضعیت صحیح کودک به مدت 1 تا 2 ماه در این دستگاه قرار می گیرد. با این دستگاه می توان به راحتی پوشک بیمار را تعویض کرد و کودک آزادانه پاهای خود را حرکت داد. همچنین با استفاده از هارنس پاولیک می توان مفصل لگن را با فشار وارده در داخل حفره خود قرار داد و مشکل دررفتگی مادرزادی لگن را برطرف کرد.

مدت زمان استفاده از هارنس پاولیک به شدت بیماری و سن کودک بستگی دارد. به طور معمول برای 6 تا 12 هفته می توان از این دستگاه برای درمان دررفتگی مادرزادی لگن استفاده کرد. توجه داشته باشید که نقش والدین در این دوران بسیار مهم است.

2- دزدی آتش

در مواردی که مهار پاولیک نمی تواند با موفقیت استفاده شود، پزشک ممکن است از بریس ابداکشن برای درمان دررفتگی مادرزادی لگن استفاده کند، بریس ابداکشن پاهای کودک را در جای خود نگه می دارد.